Η ένοπλη επέμβαση, προσβολή και ανακοπή του πλου ιδιωτικών πλοίων στην ανοικτή θάλασσα από στρατιωτικά αεραγήματα και ναυτικές μονάδες του Ισραήλ δεν ευρίσκει στήριγμα στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και στο δίκαιο της θάλασσας, ειδικότερα, διότι: 1) τα ιδιωτικά πλοία χαίρουν ελευθερίας ναυσιπλοΐας στην ανοικτή θάλασσα και 2) ο έλεγχός των, αποκλειομένης της ένοπλης βίας, υπόκειται σε περιοριστικά οριζόμενους όρους και προϋποθέσεις του διεθνούς δικαίου, οι οποίοι δεν πληρούνται στην προκειμένη περίπτωση. Το Ισραήλ δεν μπορεί να επικαλεσθεί καμία βάση διεθνούς δικαιοδοσίας για επέμβαση στην ανοικτή θάλασσα και για τον λόγο αυτόν είναι εξίσου αυθαίρετη και παράνομη η σύλληψη των πλοίων και ο καταναγκαστικός ελλιμενισμός των στο Ισραήλ. Επί πλέον, η προσβολή των πληρωμάτων και των επιβαινόντων – με τα τραγικά αποτελέσματα στα οποία κατέληξε – συνιστά παράνομη χρήση βίας υποκείμενη

στον έλεγχο και τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., όπως επίσης και η υπό όρους περιοριστικούς της ελευθερίας κράτησής των από τις ισραηλινές αρχές.

Τέλος όλες οι ανωτέρω πράξεις, πέραν της ηθικής απαξίας των – ως εκ του ανθρωπιστικού χαρακτήρα της επιχείρησης αποστολής βοήθειας – θα μπορούσαν να αποτελέσουν και αντικείμενο ποινικής αξιολόγησης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.